Toch nog een toren
De Toren van Babel was bedoeld als directe verbinding met de hemel. Het project mislukte.
Datzelfde overkwam 16 jaar geleden door de toen heersende economische crisis de Belle van Zuylentoren (ontwerp Pi de Bruijn) van 268 meter in Leidsche Rijn.
Maar nu komt er bij ons in de buurt een woontoren (geflankeerd door twee kleinere torens) van 140 meter, een ‘landmark’ kun je wel zeggen. Hij komt aan de andere kant van Leidsche Rijn Centrum, dichtbij het spoor.
Als hij eenmaal een beetje gevorderd is, zeg maar tot vijftig meter, zal ik hem vanuit mijn raam verder wel kunnen zien groeien.
Bouwactiviteiten mag ik graag, mits ze niet te gek worden. In oktober werd op de kavel naast ons zeker twee weken onafgebroken geheid, dat was wat veel van het goede. Er komen daar vooral meergeneratiewoningen, las ik.. Zijn dat gewoon huizen geschikt voor gezinnen? Opa en oma er ook bij, dat is toch helemaal uit de tijd?
Riek Bakker, de ontwerper van de Kop van Zuid in Rotterdam en van ons stadsdeel, zal wel blij zijn met de toren. Eindelijk hier ook de hoogte in. In het Stationsgebied wilde ze dat ook graag, maar daar mag je nergens hoger dan de Dom. Maar de locatie in Leidsche Rijn is volgens de gemeente kennelijk ver genoeg van de Dom vandaan. De kloostermoppenbrigade denkt daar natuurlijk anders over.
Ik (maar niet ik alleen; het was een heel gezelschap met de burgemeester, een paar wethouders, raadsleden, enz. ) ben nog eens met Riek op stap geweest naar Londen, Hamburg en Stockholm. De bedoeling was om inspiratie op te doen voor de aanpak van het Stationsgebied (toen Utrecht Centrum Project). Wat we in Hamburg moesten werd niet erg duidelijk. Niks spectaculairs te zien.
Misschien was dat ook juist waar Riek ons met de neus op wilde drukken, namelijk dat het zonder hoogbouw niks bijzonders wordt. Je hebt (of had) daar een stadsbouwmeester die niet hoger toelaat dan zes of zeven bouwlagen. Daardoor krijg je volgens hem een heel mooi gelijkmatig stadsbeeld.
In Nederland staat architect Sjoerd Soeters (bekend van het knusse Java-eiland in Amsterdam) al heel lang op de bres voor niet al te hoog bouwen. Bewoners moeten een beetje contact kunnen houden met de grond.
Niet iedereen heeft daar behoefte aan. Hoog en droog, ver boven iedereen, dat willen heel wat mensen. Torens zijn in trek, en met de hoogte stijgt de koopprijs. In de toren in Leidsche Rijn komen de sociale woningen vast en zeker in het lage deel.
Wij zitten op het ogenblik in Portugal in een hotelkamer op de elfde verdieping van het hoogste gebouw van de Algarve. Fantastisch uitzicht, maar om een beetje te kunnen volgen wat er op de grond gebeurt heb je een verrekijker nodig.
De vijfde (hoogste) woonlaag in ons Hof van Leewesteijn is toch ook niet zo gek. Je kunt een aardig eindje kijken en ziet met het blote oog ook nog wie er op straat loopt.
Win-win, eigenlijk.
Bijschriften:
De toren van Pi de Bruijn
Toren van Babel volgens Pieter Bruege
De nieuwe toren